Zarząd Klubu zaprasza wszystkich serdecznie na odsłonięcie tablicy pamiątkowej
Andrzeja Sobolewskiego na Wiktorówkach.
Odsłonięcie tablicy nastąpi 23 maja 2026 roku, o godzinie 12:00 zaraz po mszy w Sanktuarium Matki Bożej Królowej Tatr.
Poniżej zamieszczamy krótki życiorys Andrzeja Sobolewskiego, przybliżający jego ogromny dorobek górski i nie tylko.
Andrzej Sobolewski ur. 21.07.1933 r. w Międzyrzeczu Podlaskim. Zmarł 19.01.2021 r. w Warszawie. Był taternikiem, alpinistą i himalaistą. Instruktor taternictwa, harcerz, działacz organizacyjny, z zawodu mgr inż. ekonomista i technolog drewna. Pracował w centralnych urzędach państwowych. Taternictwo zaczął uprawiać w 1955 r. W Tatrach przeszedł kilkaset dróg wspinaczkowych, latem i zimą.
Był współautorem książek:
Księga sportu polskiego (rozdział Taternictwo, 1975),
Kangbachen zdobyty (1977),
Encyklopedia sportu (hasła alpinistyczne, 1986) i
Zimą na Wielkiej Grani (2000). Publikował także artykuły, brał udział w audycjach radiowych radiostacji harcerskiej, uczestniczył w realizacji filmów (1999 i 2000). W ostatnich latach życia Andrzej wydał własnym sumptem cztery „
Kalendaria” poświęcone polskim wyprawom alpinistycznym w Andy, Pamir, Hindukusz i Kaukaz.
Za działalność górską otrzymał Złoty Medal „
Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”. Z okazji 100 rocznicy KW został odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP (2003). Był członkiem honorowym Polskiego Klubu Górskiego, Polskiego Związku Alpinizmu oraz Klubu Wysokogórskiego Warszawa.
W 1959 r. brał udział w pierwszym zespołowym zimowym przejściu grani Tatr od Zdziarskiej Przełęczy do Huciańskiej Przełęczy.
W latach 1959-1976 wielokrotnie wspinał się w Kaukazie, gdzie przeszedł ponad 30 dróg wspinaczkowych m.in. nową drogę na Miżigri, dokonał 3. przejścia pn. ściany Szcheldy Centralnej (1962), wejścia nową drogą wsch. filarem na Dych-Tau (1964) oraz częściowo nową drogą na wschodni wierzchołek Szchary (1966). Wszedł też m.in. na Ptysz, Pik Wolnej Hiszpanii, Pik Szczurowskiego, Bżeduch, Uszbę, Ułłukarę oraz Elbrus.
W Pamirze wszedł na Pik Lenina (2 razy — przez Skały Lipkina i przez Razdielnaja), Pik Korżeniewskiej i Pik Komunizma.
Był organizatorem i uczestnikiem wypraw w Himalaje, które zdobyły dziewicze szczyty Kangbachen (1974), Kanchenjungę Południową oraz K. Środkową (1978). Wspinał się w Ałtaju Mongolskim — pierwsze przejście zachodniej ściany Turgen Uuł oraz trawersowanie masywu.
W Andach (1980) wejścia nowymi drogami na Pico Santander skąd 1. trawersowanie granią na Pico Bolivar w Sierra Nevada de Santa Marta; wejścia nowymi drogami na Castillo, Pico Blanco i Picos Sin Nombre w Sierra Nevada del Cocuy oraz wejścia na Chimborazo w Ekwadorze.
Na Alasce (1984 i 1986) pierwsze wejścia na sześć szczytów w Górach Wrangla i w Górach św. Eliasza i na Kamczatce wejście na Awaczyńską Sopkę (1992). Brał również udział w wędrówkach trekkingowych w górach Afryki (Kilimandżaro, Atlas, Semien), w górach Fańskich, Ałtaju Gobijskim w Mongolii i Terskim Ałatau w Tien-szanie Zachodnim.
