TOPO

KOCIOł KAZALNICY, GRZęDA MSC I PRóG WCK

KOCIOł, WEJŚCIA DRóG 1 - PRóG WCK (6 DRóG)

Wersja do druku Autor fototopo: Artur Paszczak
Fotografia: Artur Paszczak
Dodano: 02-04-2008

OPIS

Przy określaniu dróg należy pamiętać, że "droga Skłodowskiego" nr 6 i być może Sałyga-Popko (czyli Sałyga-Berbeka), nr 5, to raczej tylko warianty do drogi wcześniejszej, z 1955 r. Zob. uwagi poniżej.

DODATKOWE INFORMACJE

Uwagi historyczne o nazewnictwie dróg [GG, zmienione w lipcu 2008]:
Przy określaniu dróg na pn.-wsch. Grzędzie MSC (Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego) istnieje spore pomieszanie pojęć wskutek braku najdawniejszych opisów i wynikłego stąd dublowania się I przejść.
Ścianę czołową Grzędy MSC ogranicza z lewej strony próg WCK, z prawej zaś, umownie, załupa z drogą Długosz-Popko z 1958 (będącą historycznie pierwszym wejściem do Kotła z dołu).
I. Najstarszą jest mało znana droga Śledziewski-Żukowski z 1955 (której dokładny oryginalny opis słowny z 1955 udało się odnaleźć dopiero niedawno). Wiedzie ona szczyt MSC, a w dole biegnie skośnie w prawo załupą Długosz-Popko z 1958, mniej więcej do połowy wysokości ściany, tuż pod główną tzw. nyżę (odcinek znany z prób sprzed 1955), po czym trawersuje prawie wyciąg w lewo i dalej z grubsza wprost na grzędę MSCz.
II. Droga Sałyga-Popko z 1957 startowała podobnie co droga Skłodowskiego z 1965, ale wcześniej nie miała opisu, dopiero jej przejście zimowe z 1969 (Popko-Wieteska) miało opis w Taterniku 1/1971. Zimą zastosowano start małym obejściem, kawałek z lewej strony. W środku droga biegnie bardziej direkt niż Skłodowski, skośnie w prawo pod wielkimi okapami (lewy górny róg na fototopo całości) - opis opublikowany w 1971 mówi, że w lecie natrudniejszym miejscem jest owa "krucha załupa tuż na p r a w o od wielkiego ukośnego okapu, utworzonego z jednej płyty" - dziś zwanego "Wiszącą Skałą" wg pomysłu Paszcza).
(Z kolei sam autor przejść, M. Popko wyjście w lewo tak nisko do WCK, zasugerował dopiero współcześnie, odtwarzając z pamięci - sprawa jeszcze więc wymagałaby uszczegółowienia.)
IIA. Wyjście w lewo pod Wiszącą Skałą (do dolnej części WCK, białe strzałki w prawym górnym rogu powużej) powstało najpóźniej w lecie 1969, ale jedeny opisany wariant z owego roku (nieznany dotąd opis Z.J.Kiwerskiego z 1969) szukał trudności płytową ścianą na lewo od okapu (IV latem, przez jedyną w okolicy półkę z kosówką). Niższe wytrawersowanie w lewo pod Wiszącą Skałą traktowano jako oczywisty wycof np. przy zimowych przejściach z 1979. Ostatnio spopularyzował je Artur Paszczak przy swoich nowych przejściach.

Wiadomość ustna o przejściu Sałyga-Berbeka z ok. 1960 (w przewodniku Gierych-Pomianowski z 1972 r.: "200 Dróg Wspinaczkowych w Tatrach" - w skrócie GP w lit. polskiej lub "200D" w lit. słowackiej) to zniekształcenie wiadomości o przejściu z 1957. Następne było przejście:
III. Skłodowski-Migocki z 1965, wchodzące do Kotła i odchylające się na prawo od drogi z 1957, przy czym z czasem obrosło popularnymi wariantami pokrywającymi się z drogami z 1955 i 1957.
Późniejsze przejścia zimowe jeszcze pogmatwały sprawę (np. zimowy wariant K.Pilawski-J.Nowak z 1984, przedłużający u góry "drogę Skłodowskiego", zapewne odcinkami tożsamymi z drogą z 1955, czy przejście zespołu Neczaj-Mączka z lutego 1979, tegoż dnia tuż za nimi zespół J.Fereńskiego - mniej więcej drogą Sałyga-Popko z 1957). Itp. Sprawy te oczywiście sa godne osobnej, wnikliwej i zapewne ciekawej publikacji.

Bezspornie: w trawkach grzędy MSC jest miejsce raczej tylko na 2 duże i niezależne, względnie łatwe, dawne piątkowe drogi, z dodatkowym podwariantami (wyjście od razu w lewo do WCK lub omijanie wielkich okapów "Wiszącej Skały" wysoko po prawej). Reszta d a w n y c h dróg to warianty, zwłaszcza jeśli wychodzi się wysoko na samą grzędę MSCz. Najwybitniejsze i bardzo długie (deniwelacja 750 m!) są drogi z 1955 i 1957, z których drugą, do wierzchołka Czarnego Mięguszowieckiego, przebyto już zimą 1969.